Een na laatste land: Equador!

Lieve allemaal,

ik ben gisteren aangekomen in Equador, het één na laatste land van mijn reis alweer.

Waar waren we gebleven? Dennis en ik wilden de 4-daagse jungle tour naar Machu Pichu doen, maar na 2 dagen in de regen in Cuzco te hebben gezeten besloten we dat 4 dagen door de regen lopen gauw niet leuk meer zou zijn. Dus hebben we een bus/trein/bus combinatie naar Machu Pichu genomen, een stuk minder intensief en minder nat, voelt een beetje als valsspelen als je daar dan voor de wandelaars die 4 dagen door de regen hebben lopen ploeteren aankomt. Het was heel bijzonder
om te zien, en helemaal om er samen van te kunnen genieten!

Daarna een lange bus genomen naar Huacachina, een bizar plaatsje, het is een oase in de woestijn, een meer met daar omheen wat huizen en hostels omringd door metershoge zandduinen. Er is in Huacachina niets anders te doen dan: sandboarding! En wow wat was dat waanzinnig gaaf! Met een sandbuggy en geschifte bestuurder de zandduinen in om daar overheen te springen en weer met een noodgang naar beneden te rijden. Het sandboarden was ook stoer, zo geweldig om m'n lief naar beneden te zien glijden, ik ging er op m'n buik op een sandboard achteraan. Echt OVERAL zand, maar een unieke belevenis!

De volgende plek die we aandeden was Paracas, een rustig kustplaatsje waar vandaan we met een boot vol toeristen naar de Islas Ballestas zijn gegaan, eilanden die worden bevolkt, zeg maar overbevolkt door zeeleeuwen, pinguins, pelikanen en allerlei andere vogels. Voor de zekerheid hadden we allebei een mooie hoed gekocht, die vogels hebben nog wel eens de neiging om natte verrassingen te laten vallen. Gelukkig allebei amper geraakt maar wat was het gaaf om die beesten
daar in het wild te zien!
Na 2 dagen beesten kijken en strand was het alweer tijd voor onze laatste gezamelijke bestemming: Lima. We wilden heel graag parapenten (met een vliegertje boven je hoofd van een hele stijle hoge berg af rennen) maar helaas was het weer niet goed. Verder is Lima een bizar drukke en weinig aantrekkelijke stad, waar het enkele dagen voor de verkiezingen stampvol was met speechende kandidaten, bussen met mensen die promo-blocnotes gooiden (die dingen komen hard aan kan ik je zeggen) en wagens met megafoons die de mensen opriepen op hun kandidaat te stemmen.
Het afscheid in Lima viel me erg zwaar, zo raar om Dennis ineens op het vliegveld af te zetten, weer alleen verder te moeten reizen terwijl het samen zoveel leuker is.. Maar de geweldige herinneringen aan onze super gave reis samen maken een hoop goed!

De avond dat Dennis naar huis vloog heb ik een bus genomen naar Huanchaco, een plaatsje aan de kust waar ik wilde gaan surfen. Wilde inderdaad, want vanaf de 1e dag was ik goed ziek en na een bezoek aan een dokter bleek ik een virus te hebben en niet te mogen surfen, zonnen, reizen, en eigenlijk gewoon alleen te rusten. Daar zit je dan in je eentje! Gelukkig zat ik in een hostel wat heel gezellig was, lieve mensen en allemaal heel relaxed dus ik heb er 10 dagen rondgehangen, gelukkig
voelde ik me al gauw weer beter!

Gisteren ben ik na een 18-urige busreis aangekomen in Guayaquil, de grootste stad van Equador. Hier komen donderdag mijn moeder en broertje Sil aan, heerlijk om met hen 2 weken vakantie en mijn 30e verjaardag te vieren! Met een mango shake op het strand 30 worden, lijkt me fantastisch!

Dan tot slot nog twee dingen die ik graag met jullie wil delen. Zodat jullie je wat beter in kunnen leven in de sfeer hier.

Verkeersgeluiden in Zuid-Amerika
Het is hier in Zuid-Amerika echt een onwijze herrie overal. Vooral het verkeer is de grootste veroorzaker daarvan. Iedereen hangt hier om de haverklap flink op z'n toeter, auto-alarmen met bizarre afwisselende en vreselijk irritante deuntjes gaan dag en nacht af, en wanneer een auto achteruit rijdt hoor je als waarschuwing het melodietje van de Lambada.. zit nu al weken in mn hoofd!

Lang zijn
In Nederland ben ik met mijn 1.89 best wel lang, maar hier steek ik zo'n kop boven de gemiddelde man en 2-3 koppen boven de gemiddelde vrouw uit. Wanneer ik
hier over straat loop ben voel ik me een kruising tussen een beroemdheid en een alien, en op die twee manieren word ik ook benaderd. Er wordt naar me gezwaaid, geroepen, tegen me gepraat en mensen komen naast me lopen (die ik vervolgens begroet door een arm om hun schouder heen te leggen) willen met me op de foto, en de anderen staren alleen maar met een blik van: nee! dit kan niet! En fluisteren naar de mensen die naast hen lopen. Ik moet zeggen dat het langzaam went, ik wil ook nog steeds graag naar een concert hier, in Nederland trek ik lange staken aan die voor me gaan staan, hier lijkt me dat ik vrij zicht heb :)

Voor zover m'n belevenissen als 29-jarige, tot gauw!
Liefs, Toyah